Wśród moich znajomych jestem znana z tego, że… Żyję chwilą

często słyszę, że ja to się nie zamartwiam i nie planuję

tak naprawdę to tylko ja znam prawdę

Chętnie poczytam wasze opinie, gdy ktoś skorzysta z rad autora. 

Pięknego nowego miesiąca  kochani BIZNESOWI…

ŻYJ ODGRODZONY OD PRZESZŁOŚCI I PRZYSZŁOŚCI

Wiosną 1871 roku młody człowiek sięgnął po pewną książkę i przeczytał w niej 21 słów,

 które wywarły olbrzymi wpływ na jego życie. Był on studentem medycyny w Montreal General Hospital. 

Martwił się o wynik egzaminów końcowych, martwił się przyszłością – gdzie się osiedlić,

jak założyć gabinet i jak zarabiać na życie.

Te 21 słów, które przeczytał w 1871 roku, pomogły mu stać się najsławniejszym lekarzem swoich czasów.

 Założył później słynną Johns Hopkins School of Medicine. 

Był profesorem w królewskiej Katedrze Medycyny w Oxfordzie,

 a jest to najwyższy zaszczyt, jaki może spotkać medyka w Zjednoczonym Królestwie. 

Otrzymał tytuł szlachecki. Kiedy zmarł, historia jego życia zapełniła dwa olbrzymie tomy, liczące 1466 stron.

Był to sir William Osler. A oto co przeczytał wiosną 1871 roku – 21 słów napisanych przez Thomasa Carlyle’a, które uwolniły jego życie od zmartwień:

Naszym głównym celem nie powinno być wypatrywanie tego, 

co odległe i niewyraźne, lecz czynienie tego, co leży w zasięgu naszej ręki.

W 42 lata później, pewnego pogodnego wiosennego wieczoru, kiedy tulipany rozkwitły w całym kampusie, sir William Osler przemawiał do studentów Yale University. Powiedział im, że ludzie sądzą, iż człowiek taki jak on, profesor czterech uniwersytetów i autor sławnych dzieł, musi mieć „specjalny umysł”. 

Zaprzeczył temu stanowczo i stwierdził, że wystarczy spytać jego przyjaciół; bez wątpienia dowiodą, iż jego umysł jest „jak najbardziej przeciętny”.

Jaki był więc sekret jego sukcesu? Według jego słów zawdzięczał go życiu

„odgrodzonemu od przeszłości i przyszłości”.
Co miał na myśli? Otóż kilka miesięcy przed swoim wykładem w Yale przebył ocean na pokładzie olbrzymiego transatlantyku, którego kapitan, nie ruszając się z mostku, za pomocą kilku przycisków uruchamiał olbrzymią maszynerię. W ciągu kilku sekund brzęczący mechanizm opuszczał grodzie, które dzieliły statek na wodoszczelne przedziały.

„Każdy z nas jest maszynerią o wiele cudowniejszą niż ten olbrzymi liniowiec i ma do przebycia o wiele dłuższą drogę – powiedział studentom profesor Osler. –

 Namawiam was gorąco, abyście nauczyli się tak kontrolować tę maszynerię, by móc żyć w wodoszczelnych przedziałach. 

Jest to bowiem najlepsza metoda zapewnienia bezpieczeństwa podróży. 

Wejdźcie na mostek i sprawdźcie, czy mechanizm działa, a potem przyciśnijcie guzik i obserwujcie, 

jak żelazne grodzie odcinają was od przeszłości –martwych dni, które przeminęły. 

Kolejny przycisk oddzieli was od przyszłości – dni, które mają dopiero nadejść. 

Wtedy dopiero będziecie bezpieczni, bezpieczni w teraźniejszości… 

Odetnijcie się od przeszłości! 

Niech martwe dni same chowają swych zmarłych… 

Odetnijcie się od przyszłości, która wielu głupcom wskazała drogę do śmierci…

Jeśli dzisiaj obciąży was przeszłość i przyszłość, będziecie szli na chwiejnych nogach. 

Dlatego nie myślcie o przyszłości…

 Przyszłość jest dziś… 

Nie ma jutra. 

Tylko dziś możecie się uratować.

 Człowiek, który martwi się o swoją przyszłość, traci tylko energię i obciąża swój umysł…

 Szczelnie zamknijcie przednie i tylnie grodzie. Nauczcie się żyć odgrodzeni od przeszłości i przyszłości”.

Czy profesor Osler chciał przez to powiedzieć, że nie powinniśmy podejmować żadnych wysiłków, by przygotować się do nadchodzących dni?

 Nie, absolutnie nie. W dalszej części swojego wykładu stwierdził,

 że najlepiej przygotujemy się do jutra, koncentrując całą energię i entuzjazm na wykonaniu tego, 

co mamy do zrobienia dzisiaj. To jedyny możliwy sposób.

Sir William Osler zachęcał studentów Yale, aby każdy dzień zaczynali od słów modlitwy:

„chleba naszego powszedniego daj nam dzisiaj”.

Nie zapominaj, że jest to prośba o chleb powszedni, o chleb na dziś. 

Nie wspomina się w niej o czerstwym chlebie, który spożywaliśmy wczoraj. 

Jej słowa nie brzmią również: „Boże, pole pszenicy uschło i możemy mieć kolejną suszę, 

więc skąd wezmę chleb w przyszłym roku? 

A jeśli stracę pracę, skąd wezmę pieniądze na chleb?”.
Nie, w modlitwie tej każdego dnia na nowo prosimy o chleb. 

Bo przecież nie możesz dziś zjeść chleba, który upieką dopiero jutro

21 słów napisanych przez Thomasa Carlyle’a, które uwolniły jego życie od zmartwień:

NASZYM GŁÓWNYM CELEM NIE POWINNO BYĆ WYPATRYWANIE TEGO , CO ODLEGŁE i NIEWYRAŹNE , LECZ CZYNIENIE TEGO, CO LEŻY w ZASIĘGU NASZEJ RĘKI .”